Tablice informacyjne przy szlaku pozwalają zapoznać się z historią najciekawszych miejsc i obiektów

Dziś stary trakt królewski pokryty jest asfaltem, dzięki czemu można nim wygodnie wędrować pieszo lub rowerem

Widok z Górnego Gościńca na wsie nadrabskie i Puszczę Niepołomicką

Na Górny Gościniec wchodzi się praktycznie bezpośrednio z os. Niepodległości lub od ulicy Nowy Świat. Potem wystarczy podążać "za drogą" najpierw w stronę ogródków działkowych, a potem odbijając w lewo wyasfaltowaną drogę w kierunku Łapczycy. Gładką, czarną nawierzchnią można wygodnie dziś podróżować do Łapczycy a stamtąd dalej do Chełmu. Najlepiej uczynić to pieszo lub rowerem, gdyż wtedy można się skupić na podziwianiu pięknych widoków. A te ukazują się naszym oczom już po przebyciu kilkudziesięciu metrów. Na południu widać zabudowę Łapczycy skupioną wokół dzisiejszej drogi E40, a w oddali przy sprzyjającej pogodzie widać niebieskie szczyty Beskidu Wyspowego. Z kolei gdy odwrócimy swój wzrok na północ, naszym oczom ukaże się rozległa panorama Puszczy Niepołomickiej i położonych w jej sąsiedztwie wsi: Proszówek, Damienic, Cikowic, Stanisławic.

Gotycki kościół w Łapczycy, fundacja króla Kazimierza Wielkiego, to jeden z najcenniejszych obiektów przy szlaku.

o krótkiej wędrówce docieramy do wzgórza kościelnego w Łapczycy. Otoczony wieńcem starych lip kościół pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny należy do najstarszych i najpiękniejszych budowli sakralnych w naszym regionie. Dziś pełni już tylko funkcje kaplicy cmentarnej i czeka na fachową konserwację. W jego bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się drewniana XVIII- wieczna dzwonnica izbicowa, w której znajduje się dzwon ponoć z XIV wieku. Na północ od kościoła rozciąga się cmentarz parafialny, na którym można podziwiać kilka ciekawych nagrobków z XIX w. Co ciekawe na cmentarzu tym spoczywają ciała wszystkich pokoleń mieszkańców Łapczycy i wiele mieszkańców wsi nad Rabą.

ilkadziesiąt metrów dalej widać coraz skromniejsze już pozostałości średniowiecznego grodziska. Pierwsza osada ludzka istniała tu już w VIII wieku, ale właściwy gród powstał w wieku IX. Obiekt składał się z grodu właściwego i podgrodzia. majdan grodu otoczony był wałem drewniano-ziemnym o grubości 4 m i podobnej wysokości. Zabudowa w postaci chat i półziemianek koncentrowała się wzdłuż wałów i na podgrodziu. Archeolodzy oprócz licznych fragmentów ceramiki, znaleźli m.in. żelazne noże, okucia, podkowę i fragment osełki z piaskowca. Prawdopodobnie mieszkańcy grodu oprócz rolnictwa zajmowali się pozyskiwaniem soli z miejscowych słonych źródeł. Gród został spalony w X w., ale na grodzisku istniała osada mieszkalna do połowy XIII w. Mieszkańcy tej osady zajmowali się m.in. warzeniem soli pozyskiwanej ze słonych źródeł, o czym wspomina dokument nadania Łapczycy benedyktynom z Tyńca w roku 1105.

Kopiec z krzyżem we wsi Moszczeniaca

puszczając grodzisko wracamy do gościńca i kierujemy się nim dalej na zachód. Docieramy do wzgórza Winnica położonego nad wsią Moszczenica. Nazwa wzgórza wiąże się może z uprawą w dawnych czasach winnorośli, tym bardziej, że sprzyjał temu południowy, dobrze nasłoneczniony stok. Wijącą się drogą zjeżdżamy w dół do wsi Moszczenica, o której pierwsza pewna wzmianka pochodzi z 1354 r. Przez wiele stuleci wieś była własnością bożogrobców z Miechowa. Powoli zaczynamy się pnąć w górę drogą biegnącą grzbietem wzgórza chełmskiego. Po prawej stronie mijamy przydrożny kopiec z krzyżem. Kiedyś w Moszczenicy było kilka takich kopców, o czym mówi dokumentacja archeologiczna. Dziś pozostał jeden o niesprawdzonym do końca pochodzeniu. Zdaniem niektórych może on być mogiłą szwedzkiego dowódcy, który został ciężko ranny w bitwie z wojskami Lubomirskiego pod Kamionną (1656 r.)

Kościół parafialny w Chełmie to unikatowe miejsce na bocheńszczyźnie, o ponad 900-letniej historii

statni etap naszej wędrówki to miejscowość Chełm. Wjeżdżając od wschodu mijamy cmentarz parafialny, na którym znajdziemy m.in. kwaterę żołnierzy poległych w I wojnie światowej, a także kilka imponujących nagrobków z XIX i pierwszej połowy XX w. Zjeżdżamy od cmentarza w dół i docieramy do kościoła bożogrobców pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Warto dokładnie oglądnąć i zwiedzić tą świątynię, a także istniejące od kilku lat muzeum parafialne z unikatowymi zbiorami sztuki sakralnej.

Na zachód od kościoła widać wierzchołek wzgórza "Grodzisko". Jego nazwa pochodzi od grodu, który miał tu funkcjonować od IX do XI wieku. Jednak zdaniem niektórych uczonych, tak naprawdę nigdy tu nie było żadnych umocnień, a obronności tego miejsca decydowało same jego położenie na trudno dostępnym wzgórzu, górującym nad doliną Raby. Po wejściu na teren grodziska, czujemy, że znajdujemy się w wyjątkowym miejscu. Doskonale stąd widać tereny północnych równin i zakole Raby, która kieruje się na wschód ku Stanisławicom. W oddali widać Puszczę Niepołomicką, a także wzgórza już na drugim brzegu Wisły, w rejonie Proszowic. Na południu dostrzegamy najpierw nieczynną kopalnię w Siedlcu, a dalej rysują się szczyty Beskidu Wyspowego.

Grodzisko w Chełmie to dziś znakomite miejsce do odpoczynku.

Ale "Grodzisko" to nie tylko piękne widoki, ale również świadomość, że na tym miejscu pierwsi ludzie pojawili się blisko 6000 lat temu! Potem jeszcze kilka różnych kultur osadniczych znajdowało tu dogodne warunki do życia, o czym świadczą odkryte przez archeologów resztki domostw, liczne fragmenty ceramiki oraz grób z okresu kultury lendzielskiej. Na "Grodzisku" znajduje się też kamienna kapliczka z figurą matki Bożej z Lourd oraz drewniany krzyż. Warto przypomnieć, że wcześniej w tym miejscu stał 15-metrowy drewniany krzyż, wstawiony w 1933 r. wraz z pojemnikiem, w którym umieszczono imiona i nazwiska wszystkich ówczesnych mieszkańców parafii chełmskiej. Obecnie, dzięki staraniom Gminy Bochnia, na wzgórzu znajduje się wiata z grillem, ławki oraz tablica opisująca panoramę Beskidu Wyspowego. Słowem - znakomite miejsce na odpoczynek po wędrówce opisywanym szlakiem.